مردد بودن واشنگتن از ورود به یک جنگ منطقه‌ای

به گزارش پارسینه ، سید عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران امروز جمعه پایان دور مذاکرات غیرمستقیم با واشنگتن در مسقط را اعلام و این مذاکرات را «طولانی و فشرده» توصیف کرد.

عراقچی در بیانیه‌های مطبوعاتی تایید کرد که تمام منافع و حقوق ایران در فضایی بسیار دوستانه و با میانجیگری عمان مورد بحث و تبادل نظر گسترده قرار گرفت. او خاطرنشان کرد که این دور از مذاکرات، «شروعی موفقیت‌آمیز» را نشان می‌دهد، ضمن اینکه ادامه مذاکرات را به رایزنی‌های بعدی در پایتخت‌های مربوطه مرتبط دانست.

در همین راستا اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران، از طریق پلتفرم ایکس اعلام کرد که مذاکرات ایران و آمریکا در مسقط با توافق دو طرف برای از سرگیری آنها به پایان رسید. او ادامه داد: هر دو طرف پس از تشریح دیدگاه‌ها و خواسته‌های خود، توافق کردند که با مشورت پایتخت‌های خود، تاریخی را برای دور بعدی مذاکرات تعیین کنند.

در همین راستا موسی خرفی، نماینده پارلمان الجزایر، گفت که مذاکرات جاری که قرار بود در ترکیه آغاز شود، اما سپس به مسقط منتقل شد، پیچیده و محتاطانه است، اما به شکست نرسیده است.

او در مصاحبه خود با اسپوتنیک افزود که فشار آشکاری از سوی برخی از متحدان آمریکا در جهان عرب و اسلام برای جلوگیری از هرگونه تشدید نظامی گسترده، به دلیل پیامد‌های جدی منطقه‌ای و جهانی آن، وجود دارد.

این مقام الجزایری اشاره کرد که مذاکرات هنوز ادامه دارد و این خود نشانه‌ای از حداقل اراده سیاسی است، به ویژه از سوی طرف آمریکایی که به نظر می‌رسد با آگاهی از هزینه‌های نظامی، اقتصادی و سیاسی آن، در رفتن به سمت یک جنگ آشکار مردد است.

خرفی ادامه داد: «ما در یک منطقه خاکستری هستیم. نمی‌توانیم با قطعیت بگوییم که به توافق نهایی نزدیک هستیم، اما در آستانه فروپاشی کامل نیز نیستیم. مسیر فعلی بیشتر یک مسیر مدیریت بحران است تا یک راه حل رادیکال.»

او در مورد احتمال انجام حملات قبلی توضیح داد که تجربیات گذشته ثابت کرده است که مذاکرات همیشه مانع حملات نظامی نمی‌شوند، به خصوص اگر از آنها به عنوان ابزاری برای فشار یا برای بهبود موقعیت مذاکره استفاده شود و بیشترین چیزی که می‌توان گفت در مورد تفاهمات اعلام نشده و فشار بین‌المللی برای جلوگیری از تشدید تنش است، اما این موارد همچنان شکننده هستند.

او خاطرنشان کرد که مذاکرات در مسقط در حال انجام است و توافق ممکن است، اما تضمین شده نیست و از سویی  دیگر فروپاشی نزدیک نیست، اما وجود دارد. همه چیز به توازن بازدارندگی، میزان فشار‌های منطقه‌ای و توانایی میانجیگران در کنترل طرف‌هایی که بیشترین تمایل را به تشدید تنش دارند، بستگی دارد.