آیا علم توانایی توقف پیری عضلات را پیدا کرده است؟

به گزارش پارسینه به نقل از scitechdaily، یک مطالعه طولانی‌مدت در سوئد نشان می‌دهد که افت توان جسمانی از حدود ۳۵ سالگی آغاز می‌شود، اما ورزش در هر سنی همچنان به‌طور معناداری به حفظ آمادگی کمک می‌کند.  

پروژه‌ای پژوهشی از مؤسسه کارولینسکا که به‌مدت ۴۷ سال ادامه داشته، تغییرات در آمادگی هوازی، قدرت عضلانی و استقامت را در طول زندگی بزرگسالی بررسی کرده است. یافته‌ها نشان می‌دهد عملکرد جسمانی می‌تواند از حدود ۳۵ سالگی شروع به کاهش کند، با این حال فواید ورزش حتی برای کسانی که دیرتر آغاز می‌کنند همچنان قابل دستیابی است.  

در قالب مطالعه «فعالیت بدنی و آمادگی جسمانی سوئدی» (SPAF)، دانشمندان چند صد زن و مرد ۱۶ تا ۶۳ ساله را به‌طور تصادفی انتخاب و دنبال کردند. این پژوهش که در مجله علمی *Journal of Cachexia, Sarcopenia and Muscle* منتشر شده، تصویری دقیق از چگونگی رشد و تغییر ظرفیت جسمانی در طول چند دهه ارائه می‌دهد.  

بیشتر دانسته‌های پیشین درباره پیری و آمادگی جسمانی از مطالعات مقطعی به‌دست آمده بود که گروه‌های سنی مختلف را در یک زمان مقایسه می‌کردند. در مقابل، مطالعه SPAF با اندازه‌گیری‌های مکرر آمادگی و قدرت در همان شرکت‌کنندگان تصادفی در سراسر سوئد طی نزدیک به ۵۰ سال، برجسته است.  

ورزش همیشه سودمند است  

داده‌ها نشان می‌دهد کاهش آمادگی و قدرت از میانه دهه سوم زندگی آغاز می‌شود، فارغ از میزان تمرین افراد. از آن نقطه به بعد، ظرفیت جسمانی به کاهش ادامه می‌دهد و سرعت افت در سال‌های بعد بیشتر می‌شود. در عین حال، پژوهشگران شواهد دلگرم‌کننده‌ای یافتند که بزرگسالانی که فعال شدند، عملکردشان را ۵ تا ۱۰ درصد بهبود دادند؛ نشان‌دهنده اینکه حتی در بزرگسالی نیز دستاوردهای قابل‌توجهی ممکن است.  

«هیچ‌وقت برای شروع حرکت دیر نیست. مطالعه ما نشان می‌دهد فعالیت بدنی می‌تواند روند کاهش عملکرد را کند کند، حتی اگر نتواند آن را کاملاً متوقف کند. اکنون به‌دنبال یافتن سازوکارهایی هستیم که توضیح دهد چرا همه در ۳۵ سالگی به اوج عملکرد می‌رسند و چرا فعالیت بدنی می‌تواند افت عملکرد را کند کند اما نه به‌طور کامل متوقف سازد.» این را ماریا وسترستال، مدرس در بخش پزشکی آزمایشگاهی و نویسنده اصلی مطالعه می‌گوید.  

این پژوهش همچنان ادامه دارد و سال آینده، زمانی که شرکت‌کنندگان به ۶۸ سالگی می‌رسند، دوباره بررسی خواهند شد. پژوهشگران امیدوارند تغییرات ظرفیت جسمانی را با سبک زندگی، سلامت و سازوکارهای زیستی مرتبط کنند.